Er is een nieuw speeltje op de markt: een pop in een elektrische stoel, een
boef die 'echt' gedood kan worden. Haal je een hendel over dan gaat hij
trillen en schudden en schreeuwen, en zijn ogen worden roodgloeiend. In
Amerika wordt hij bij duizenden verkocht, en ook hier schijnt hij aan te
slaan. Is dit schokkend? Misschien, als je poppen nog ziet als louter
wolkige knuffels, terwijl de poppenindustrie toch allang de weg van de
geweldsfilms gevolgd heeft, en niet te vergeten van de stripboeken, en
winkels vol duistere plastic vechtmonsters baart. Daar vloeit dit speeltje
logisch uit voort. Wie weet is zo'n elektrische speelgoedstoel iets voor de
machtelozen en gefrustreerden, om netjes de enorme spanningen af te reageren
die te lichte of zinloze straffen oproepen. Meer lijkt er toch niet te
kunnen. De meeste manieren om de maatschappij tegen moordende verkrachters
te beschermen blijken symbolische slagen in de lucht. Die Nederlandse
website die gegevens van zedendelinquenten openbaar wilde maken is ter
ziele, en de recente publicatie van zulk materiaal heeft in Engeland in elk
geval geleid tot de jacht op een onschuldige. Begrijpelijke acties, maar
meer dan een korte bevrediging van de wraaklust en een nare nasmaak leveren
ze nooit op. Afgelopen jaren hadden wij hier ook zulke oplevingen van
volkswoede, in Rijswijk, Haaksbergen, Urk, Rotterdam werd op pedofielen
gejaagd, in de wijk waar ik woon staken buren een huis in brand, van de
moordenaar van Bastiaan Bloemena. Ergens in de jaren zestig verkrachtte en
vermoordde de man twee kinderen. De naam van het jongetje heb ik altijd
onthouden, vanwege de alliteratie, maar het meisje ben ik vergeten. Zij rust
op de anonieme grote hoop, ondergesneeuwd door actuele namen, Andrea,
Marianne, Sybine, Chanel-Naomi, Nynke, Maartje. Een gestaag groeiende berg
vermoorde onschuld, want zolang er mensen leven, zullen er kinderen
misbruikt en gedood worden.
Wie wordt de eerstvolgende? Dat er een volgende zal komen is zo zeker als de
zonsopgang morgen. Nu nog fietst ze ergens vrolijk rond, dromend van een
toekomst, het zonnetje in huis voor haar ouders. Het kan een week duren, een
half jaar, maar dan kennen we allemaal haar naam, die aan bovenstaand rijtje
wordt toegevoegd.
Alles wat tot nog toe verzonnen is om zulke misdrijven, of recidive daarvan
te voorkomen is symptoombestrijding, van doodstraf tot tbs, van castratie
tot hormoonkuren, van overgave aan heilbrengende godsdiensten tot
levenslange opsluiting. En als zoiets al werkt bij een enkeling dan lost het
't echte probleem niet op, namelijk dat ze dagelijks nieuw geboren worden,
die scheppingsfouten, de egocentrische, hersenloze rukkers die niet genoeg
aan zichzelf hebben en zich moeten vergrijpen. Hoewel, hersenloos? Hun
hersenen zitten zoals bekend wat lager dan bij anderen, in dat grauwe
geribbelde zakje dat niet voor niets zo suggestief op mini-hersens lijkt.
Het enige wat dichtbij een oplossing komt is het weerbaar maken van
kinderen, èn ze nooit alleen laten spelen of fietsen. Naïviteit is de grote
onderschatte medeplichtige van kinderverkrachters. Juist datgene waar ouders
zo van kunnen genieten, wat ze zo lang mogelijk willen rekken, de lieve
onschuld, bedreigt het kind. Al vroeg moet dus helaas het kneden van de
kinderziel in de mal van deze wereld beginnen, via sprookjes die terecht
barsten van de moordlustige ouderen: boze heksen, tovenaars, stiefmoeders,
wolven, duivels, Blauwbaard. Steeds een paar stapjes verder de werkelijkheid
van het leven onthullen, tot sprookjes en nieuwsrubrieken naadloos op elkaar
passen, als lessen in het gevaar dat altijd en overal loert. Blijvend.
Vroeger in het donkere bos, tegenwoordig in de versteende jungle. Daar helpt
geen enkele witte optocht aan. Jammer maar waar. Tot in de meest idyllische
uithoeken toe.