Voor de variatie leuk nieuws! Wel een beetje weggestopt in de Onderkrant 
van afgelopen dinsdag, en voor mij misschien te laat om er profijt van te 
trekken. Toch even proberen of het nog wat oplevert. Turkse columnisten 
blijken oneindig geraffineerder en daardoor puissant rijker dan Nederlandse 
stukjesschrijvers. In ons land worden columnschrijvers nooit miljonair door 
hun dagelijkse of wekelijkse zeshonderd woorden. Degenen die hier wel 
goed boeren danken dat aan lucratieve nevenpraktijken of een upper class 
hoofdberoep. Nee, dan Turkse columnisten, die bezitten villa’s van twintig 
miljoen gulden aan de Turkse goudkusten, en rijden in bolides die ik nog 
niet zou kunnen betalen met het honorarium van duizend van deze 
columns. Ik schrijf nu zeven jaar in dit hoekje van deze pagina, maar dat 
briljante idee waarmee Turkse collega’s zich verrrijken was nog niet bij 
opgekomen: krijgen zij bewijzen in handen van fraude of misdaad van de 
één of andere Croesus, dan bellen ze hem op met de mededeling dat hij 
flink moet dokken als hij wil dat z’n malafide praktijken niet in de krant 
komen. Dat heet geloof ik chantage, al zal een echte slimmerik daar zeker 
eufemismen en rechtvaardigingen voor weten te vinden, zodat een persoon 
met een streng doch af en toe sluimerend geweten deze methode ook toe 
kan passen. Want zeg nu zelf: als een wapenhandelaar 7,5 miljoen kan 
missen na één telefoontje van een columnist, dan had hij dat geld toch 
over, en dan is het beter besteed aan de armlastige broodschrijver die ook 
wel eens de pasja uit wil hangen dan dat het in de wapenhandel blijft 
circuleren. Wapens blijven er toch verhandeld worden, of je er vanuit je 
columnistenhoekje nou tegen tiert of niet. Die macht van een columnist, dat 
hij wat aan de wereld zou kunnen verbeteren, wordt namelijk zwaar 
overschat.
Het enige gebruik - misbruik was het niet echt - dat ik zelf ooit van mijn 
positie maakte was toen een tv-producent zijn belofte brak. Ik werkte mee 
aan het ontwikkelen van een televisieprogramma waarvoor hij me een leuk 
bedrag beloofd had, mondeling, in vertrouwen, we kenden elkaar immers. 
Toen het geld steeds maar niet overgemaakt werd, wilde ik op een 
gegeven moment niet meer meedoen met brainstormen, tot er betaald zou 
zijn. Daarop antwoordde hij: "Donder maar lekker op, en je krijgt niks". 
Vervolgens schreef ik hem een effectief kattebelletje, waarin ik hem 
uitlegde dat zijn schurkenstreek donderdag in Trouw zou staan, inclusief 
zijn belastingmanipulaties waarvan ik wist, en het feit dat hij pornofilms 
produceerde, wat hem zeker klanten als de EO zou gaan kosten, mits... 
Per ommegaande telefonische spoedoverboeking kwam het bedrag op mijn 
rekening. Niet dat ik echt van plan was over hem te schrijven. En ook nu zal 
ik zijn naam niet noemen. De buit is immers binnen en verder wordt hij al 
voldoende gestraft door hogere machten. ‘God hebbe zijn ziel’ kan niet 
gezegd worden, maar wel bijna, dus dat zit snor.
Dit is ook een voorbeeld - te over natuurlijk, want we weten het allang - dat 
er ook in Nederland voldoende chantabele rijkelui rondlopen. Die Turken 
hebben me dus op een fijn idee gebracht. U lezer, brieft mij even een paar 
geheime gemenigheden van bekende rijke stinkerds door. Die bel ik dan op 
voor een financiële regeling, en we delen de poen. U moet wel snel zijn 
want in januari stop ik met deze columns hier. Voor columnisten bestaan er 
geen gouden handdrukken, en in de tredmolen wil ik ook niet meer. Vrijheid 
is duur, dat wil zeggen, je blijft arm, moet veel mogelijke verdiensten 
inleveren als je uit de klauwen van bazen en uitkeringsinstanties wilt blijven. 
Of je moet handig en slim zijn. Ik reken op u.